Millet, Muhammed Ertuğrul Gazi'nin obasında Yüce Devleti, mukaddesatını, evini, şehrini, yurdunu korusun diye kurdu. Her bir mücahidin amacı Allah'ın adını yüceltmekti. Yüce Devlet, İslam'ın temel prensiplerine bağlı kalarak güçlendikçe, İslam yeni diyarlara yayıldı ve dağılan ümmet yapısında bir toparlanma süreci başladı. Kudüs'ü korumaktan aciz olan Müslümanlar, Devlet-i Aliyye ile ayağa kalktı, Yemen'de atılan tekbir sesleri Viyana'da duyuldu. Akıncılar bir zaferden diğerine ilerledi. Yüce Devlette sultan, din adamlarına dini devlete göre değil, devleti dine göre yönetmek için başvurdu. Devlet bir makama kişiyi atarken, insanların ırkına ve rengine değil, ehliyetine ve liyakatine baktı. Cihat, Devlet-i Aliyye'ye toprak kazandırmak için değil, zalimlerden mazlumların hesabını sormak veya erenlerin, dervişlerin yolunu açmak için yapıldı. Yüce Devlet, hakimiyetin ulaştığı bölgeleri hem maddi hem de manevi açıdan zenginleştirdi. Yüce Devletin köklerinin doğduğu Semerkant'tan yola çıkan, Anadolu'da gelişen, akıncı ruhuyla Rumeli'ye ulaşan Müslümanların inançları, bilgileri, siyasi duruşları ve toplumsal durumlarına, geleceğe dair umutlarına ve Hilafet-i Aliyye'ye olan özlemlerine odaklanan bu kitap, Devlet-i Aliyye fikrinin şekillendiği, hayata geçirildiği, yeniden kuruluş mücadelesinin verildiği, yokluğunun acısının çekildiği coğrafyada yaşayanlar ve ölmüşlerle konuşularak yazıldı. İslam milletinde yeniden Devlet-i Aliyye fikrinin canlanmasına katkıda bulunmayı amaçlayan eserin son bölümünde, Halifesi olmayan bir ümmetin ne hallere düşeceğine dair bir örnek olarak "Arakan" konu edilmektedir.